"Το αγγελάκι της φουντωτής γιρλάντας"

-Έρχονται τα Χριστούγεννα! φώναξε χαρούμενα ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο μικρός άγγελος. Η Χριστουγεννιάτικη φουντωτή γιρλάντα με τους εφτά αγγέλους που κρέμονταν από πάνω της, τινάχτηκε ολόκληρη.
-Μας ξύπνησες! διαμαρτυρήθηκαν οι άγγελοι με μια φωνή.
Τι σε έπιασε και φωνάζεις ξαφνικά;
-Έρχονται! Έρχονται τα Χριστούγεννα! φώναξε και πάλι ο μικρός άγγελος. Οι άλλοι άγγελοι χασμουρήθηκαν.
Ίσιωσαν τα χάρτινα φτερά τους που ήταν σκεπασμένα με λείο και μαλακό ύφασμα και ρώτησαν το μικρό τους αδερφό.
-Και εσύ που το ξέρεις; Μέσα σε αυτό το κουτί που είμαστε κλεισμένοι, δεν έχουμε ούτε ημερολόγια, ούτε ρολόγια. Πως μπορούμε να ξέρουμε τι εποχή είναι, αν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα; Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε τη στιγμή που κάποιος θα ανοίξει το καπάκι από το κουτί και θα μας τοποθετήσει με τα άλλα στολίδια πάνω στο δέντρο.

-Κι όμως εγώ ξέρω πως έρχονται τα Χριστούγεννα! Τα μυρίζω! Οι άγγελοι της φουντωτής γιρλάντας έξυσαν συγχρονισμένοι σαν χορευτές μπαλέτου, το φτιαγμένο από γουνίτσα φωτοστέφανο στο κεφάλι τους.
-Τα μυρίζεις; απόρησαν! Α, εσύ είσαι τελείως χαζούλης!
-Μα ναι! επέμενε ο μικρός άγγελος. Τα μυρίζω στον αέρα που έχει γίνει υγρός και βαρύς. Στη μυρωδιά από τα ξύλα που καίγονται στο τζάκι. Στα γλυκά με κανέλα και μέλι που φτιάχνουν στην κουζίνα του σπιτιού. Έρχονται Χριστούγεννα σας λέω!
-Εμείς το μόνο που μυρίζουμε εδώ μέσα είναι κλεισούρα και σκόνη. Κοιμήσου μικρέ. Έχουμε καιρό ακόμα μέχρι τα Χριστούγεννα του είπαν οι άγγελοι και ξάπλωσαν πάνω στο βαμβάκι που είχαν για στρώμα για να μη τσαλακωθούν και σκιστούν. Όμως ο μικρός άγγελος, ο τελευταίος στη φουντωτή γιρλάντα με τους αγγέλους, δεν μπορούσε να κοιμηθεί από την χαρά και την προσμονή. Έφταναν τα Χριστούγεννα και επιτέλους θα βρισκότανε και πάλι πάνω στο στολισμένο δέντρο. Εκεί μπορούσε να βλέπει όλο το σπίτι, στολισμένο με γκι και κορδέλες.

Να λιγουρεύεται το γιορτινό τραπέζι με τα γλυκά και τα φαγητά που μοσχοβολούσαν. Να λικνίζεται στο ρυθμό των όμορφων τραγουδιών που ηχούσαν παντού και να χαίρεται με τα γέλια, τα παιχνίδια και τις κλεφτές ανυπόμονες ματιές των παιδιών στα κουτιά με τα δώρα κάτω από τα κλαδιά του έλατου. Και να που πραγματικά είχε δίκιο. Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν με γοργούς ρυθμούς και κάποια μαγική στιγμή, το καπάκι του κουτιού που κρατούσε κλειστή την φουντωτή Χριστουγεννιάτικη γιρλάντα με τους εφτά αγγέλους άνοιξε.

Το φως ξεχύθηκε λαμπρό και ζεστό μέσα στο κουτί και ξύπνησε τα αγγελάκια που χαρούμενα φώναξαν όλα μαζί πια:
-Ήρθαν τα Χριστούγεννα! Ήρθαν τα Χριστούγεννα! Μαζί με αυτό, άνοιξαν και άλλα κουτιά. Το μεγάλο κουτί με τις γυάλινες μπάλες που τσούλησαν γρήγορα στο χαλί. Το κουτί με τους βελούδινους φιόγκους που τεντώθηκαν νυσταγμένοι.
Το κουτί με τις καμπάνες που με μιας άρχισαν να χτυπάνε. Τον ξύλινο καρυοθραύστη που ακόνισε την μασέλα του. Τα Άγιο-βασιλάκια που κρατούσαν κιθάρες και βιολιά στα χέρια τους. Και στη γλώσσα των παιχνιδιών που κανείς δεν γνωρίζει και δεν ακούει, άρχισαν όλα τα στολίδια να πανηγυρίζουν, να γελάνε και να τραγουδάνε χαρούμενα που μετά από μεγάλη αναμονή οι γιορτές έφτασαν και το φως της μέρας ανέδειξε τα όμορφα χρώματα τους.

Μα πιο πολύ χαρούμενος ήταν ο μικρός άγγελος της φουντωτής γιρλάντας. Γιατί αυτός ήξερε πιο μπροστά από τα άλλα στολίδια πως τα Χριστούγεννα είχαν φτάσει.

Το μύριζε και το ένιωθε μέσα στην καρδιά του και δεν έβλεπε την ώρα να σταθεί πάνω στο δέντρο και πάλι. Και η στιγμή αυτή είχε φτάσει. Τα λεπτά χέρια μιας όμορφης γυναίκας με μακριά μπουκλωτά μαλλιά μπήκαν μέσα στο κουτί και έπιασαν την γιρλάντα με τους αγγέλους. Η καρδιά του μικρού αγγέλου πήγε να σπάσει.
-Τώρα θα πετάξω ψηλά στο έλατο, σκέφτηκε. Θα δω το στολισμένο σπίτι, τα παιδάκια που τρέχουν γύρω από τα σκορπισμένα στο σαλόνι στολίδια και δώρα, τα χαμόγελα στα πρόσωπα όλων να ζεσταίνουν το κρύο που ένιωθα τόσο καιρό μέσα στο κουτί. Μα καθώς σκεφτόταν όλα αυτά…χρατς! Το χάρτινο φτερό του πιάστηκε στο καπάκι από το κουτί που δεν είχε καλά ανοίξει και κόπηκε στη μέση. -Αχ τι κρίμα! Έσκισα το φτερό του τελευταίου στη σειρά αγγέλου. Δεν πειράζει.
Τώρα η γιρλάντα θα έχει μόνο έξι αγγέλους, είπε η γυναίκα με τα μπουκλωτά μαλλιά και παίρνοντας στα χέρια της ένα ψαλίδι έκοψε το σκοινί που συγκρατούσε τον άγγελο στην φουντωτή γιρλάντα και τον έβαλε και πάλι μέσα στο κουτί. Όλα τότε ησύχασαν.
Τα στολίδια έπαψαν να γελάνε και να φωνάζουνε στη γλώσσα των παιχνιδιών. Το φως που έλουζε τα κουτιά χλόμιασε και το κρύο σκέπασε τον μικρό άγγελο με το σκισμένο φτερό, που έμεινε ξαπλωμένος στον πάτο του κουτιού.

-Δεν θα γνωρίσω τα φετινά Χριστούγεννα. Δεν θα μυρίσω τα φρεσκοψημένα γλυκά στο φούρνο.
Δε θα τραγουδήσω μαζί με τα παιδιά, που θα στέκονται στην πόρτα χτυπώντας τριγωνάκια τα κάλαντα για τον Χριστούλη, είπε πολύ λυπημένος ο μικρός άγγελος και χάρτινα δάκρυα άρχισαν να πέφτουν από τα ζωγραφισμένα μάτια του. Μα πριν προλάβει να κρυώσει η καρδούλα του, άλλο ένα χέρι μπήκε μέσα στο κουτί. Ήταν μικρό και στρουμπουλό και άρχισε να ψαχουλεύει το κουτί ανακατεύοντας το μπαμπάκι του πάτου τόσο, που ο άγγελος έκανε τούμπες. Ύστερα, έπιασε τον μικρό άγγελο που έστεκε, χωρίς την γιρλάντα, μόνος με το σκισμένο φτερό του. Κι όταν το χέρι τον σήκωσε, ο άγγελος, έστω και με ένα φτερό, πέταξε ψηλά κι αντίκρισε ένα μικρό παιδάκι, που ίσα ίσα στεκόταν στα ποδαράκια του και περπατούσε άτσαλα.
Το μικρό παιδάκι με τον άγγελο στο τεντωμένο του χέρι έφτασε στραβοπατώντας τη γυναίκα με τα μπουκλωτά μαλλιά και της έδωσε τον άγγελο. -Θέλεις να τον βάλουμε κι αυτόν στο δέντρο; ρώτησε η γυναίκα.
Το παιδάκι γέλασε τότε τόσο τρανταχτά και γλυκά, που ο μικρός άγγελος έπαψε πια να κρυώνει και μια μαγική θαλπωρή τον τύλιξε.

Η γυναίκα πήρε τον μικρό άγγελο από το χεράκι του παιδιού, του τίναξε από πάνω του τα ανακατεμένα μπαμπάκια και με προσοχή κόλλησε το μισό φτερό που του έλειπε. Ύστερα, ανεβαίνοντας σε μια μεγάλη σκάλα τον έβαλε πιο ψηλά από τα άλλα στολίδια, πιο ψηλά ακόμα και από την γιρλάντα των έξι αγγέλων. Στην κορυφή του δέντρου! Και καθώς το μικρό παιδάκι είδε τον άγγελο τόσο λαμπερό και όμορφο άρχισε να χτυπάει παλαμάκια και για μια στιγμή φάνηκε σε όλους πως ο μικρός άγγελος ζωντάνεψε κι έγινε ένας αληθινός άγγελος που είχε κατέβει από τον ουρανό για να αναγγείλει τη γέννηση του Χριστού. Κι εκεί απάνω ο μικρός άγγελος έζησε τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που είχε ζήσει ποτέ του.
Με μυρωδιές, με τραγούδια, με γέλια και παιχνίδια, μα και με κάτι ακόμα που έκανε τις γιορτινές μέρες πιο πλούσιες και πιο ζεστές.
Με αγάπη!

Συγγραφέας: Λέττα Βασιλείου

Diese rührend-berührende Geschichte habe ich vor vielen Jahren einmal im alten Forum übersetzt. Falls jemand die Energie auch zu dieser Geschichte aufbringt ... ela, elate!!

Für alle anderen gibts die Übersetzung hier in Geheimschrift

„Es weihnachtet!“ rief fröhlich eines schönen Wintermorgens der kleine Engel. Die Weihnachtsgirlande mit den sieben Engeln, die an ihr hingen, schüttelte sich kräftig durch.

„Du hast uns aufgeweckt!“ beschwerten sich die Engel einstimmig. „Was fällt Dir ein, dass Du plötzlich los schreist?“ „Es kommt, Weihnachten kommt!“, rief der kleine Engel wieder. Die anderen Engel gähnten.
Sie richteten ihre Papierflügel, die mit einem glattem, weichem Material bedeckt waren und fragten ihren kleinen Bruder.
„Und woher willst Du das wissen? Da herinnen in dieser Schachtel, in der wir eingesperrt sind, wir haben weder Kalender noch Uhr. Woher sollen wir wissen, welche Jahreszeit gerade ist, ob Weihnachten kommt oder Ostern? Das einzige, was wir tun können, ist auf den Moment zu warten, wo jemand den Deckel der Schachtel öffnet und uns mit dem anderen Schmuck auf den Baum hängt.
„Ich weiß es aber, dass Weihnachten kommt! Ich rieche es!“ Die Engel der Girlande kratzten sich gleichzeitig, so wie Ballett-Tänzer, an den auf ihren Köpfen befindlichen Heiligenscheinen, die aus Pelz waren.
„Du riechst es?“ verneinten sie. „Ach, Du bist ein richtiges Dummchen!“
„Aber sicher“, beharrte der kleine Engel, „das rieche ich in der Luft, die feucht geworden ist und schwer. Am Geruch des Holzes, das im Kamin brennt. Von den Süßigkeiten mit Zimt und Honig, die sie in der Küche des Hauses zubereiten. Weihnachten kommt, ich sage es Euch!“
„Das einzige, das wir hier herinnen riechen ist abgestandene Luft und Staub. Schlaf, Kleiner! Es ist noch Zeit bis Weihnachten“, sagten die Engel zu ihm und legten sich auf die Baumwolle, die sie als Unterlage hatten, um nicht zu zerknittern und zu zerreißen. Der kleine Engel allerdings, der letzte auf der Leuchtgirlande mit Engeln, konnte vor lauter Freude und Erwartung nicht schlafen. Weihnachten würde kommen und sie würden sich endlich wieder am geschmückten Baum befinden. Von dort konnte er das ganz Haus sehen, geschmückt mit …??.. und Bändern.

Wild auf den Festtagstisch sein, mit den Süßigkeiten und den Speisen, die so gut rochen, sich im Rhythmus der schönen Lieder wiegen, die von überall her erklangen und sich am Lachen erfreuen, an den Spielen und den verstohlenen, ungeduldigen Blicken der Kinder, die sie den Geschenkspäckchen unter den Zweigen der Tanne zuwarfen. Und wirklich hatte er Recht. Weihnachten kam mit Riesenschritten näher und in einem magischen Moment öffnete sich der Deckel der Schachtel, der die Weihnachtsgirlande mit den sieben Engeln verschlossen hielt.
Das Licht verbreitete sich hell und warm in der Schachtel und weckte die Engelein, die alle zusammen fröhlich riefen:
“Weihnachten ist gekommen! Weihnachten ist da!“ Gleichzeitig damit öffneten sich auch andere Schachteln. Die große Schachtel mit den Glaskugeln, die flink über den Teppich rollten. Die Schachtel mit den samtenen Schleifchen, die sich müde räkelten. Die Schachtel mit den Glöckchen, die auf einmal zu läuten anfingen. Der hölzerne Nussknacker, der seine Zähne schärfte. Die Weihnachtsmänner, die Gitarren und Geigen in ihren Händen hielten. Und in der Spielzeugsprache, die keiner kennt und keiner hören kann, begann der gesamte Weihnachtsschmuck zu feiern und zu lachen und fröhlich zu singen, dass nach der langen Wartezeit endlich die Feiertage gekommen waren und das Tageslicht reflektierte ihr schönen Farben.
Am glücklichsten aber war der kleine Engel der Leuchtgirlande, weil er früher als all der andere Weihnachtsschmuck schon gewusst hatte, dass Weihnachten nahte.

Er hatte es gerochen und auch in seinem Herzen gefühlt und er konnte es kaum erwarten, wieder auf den Baum zu gelangen. Und dieser Augenblick war jetzt gekommen. Die schlanken Finger einer schönen Frau mit langem, lockigem Haar griffen in die Schachtel und packten die Girlande mit den Engeln. Das Herz des kleinen Engels wollte beinahe zerspringen. „Jetzt fliege ich hoch auf die Tanne“, dachte er. Ich werde das geschmückte Haus sehen, die Kinderchen, die um die im Salon verstreut herumliegenden Geschenke und Schmuckstücke liefen, und das Lächeln auf allen Gesichtern würde die Kälte vertreiben, die er so lange Zeit in der Schachtel verspürt hatte. Während er über all das nachdachte … kratsch – sein Papierflügel verfing sich am Deckel, die nicht richtig geöffnet war und wurde entzwei gerissen. Ach, was für ein Pech! Der Flügel des letzten in der Reihe der Engel war gerissen. „Das macht nichts, jetzt wird die Girlande nur sechs Engel haben,“ sagte die Frau mit dem gelockten Haar und nahm eine Schere in ihre Hände, mit der sie die Schnur abschnitt, die den Engel auf der Girlande festgehalten hatte, den Engel legte sie wieder in die Schachtel zurück. Da wurde alles still.
Der Weihnachtsschmuck hörte auf zu lachen und in der Sprache des Weihnachtsschmucks zu rufen. Das Licht, das die Schachteln erleuchtete, wurde schwach und die Kälte bedeckte den kleinen Engel mit dem zerrissenen Flügel, der am Schachtelboden liegen blieb.

„Ich werde das heurige Weihnachten nicht erleben. Ich werde die frisch gebackenen Süßigkeiten aus dem Rohr nicht riechen. Ich werde nicht mit den Kindern, die Triangel schlagend in der Tür stehen werden, die Weihnachtslieder singen, sagte der kleine Engel traurig und papierene Tränen begannen aus seinen aufgemalten Augen zu kullern. Aber noch bevor sein Herzchen kalt wurde, griff eine andere Hand in die Schachtel. Es war eine kleines, rundliches Händchen, das in der Schachtel herumzusuchen anfing und den baumwollenen Belag des Schachtelbodens so sehr durcheinander brachte, dass der kleine Engel Purzelbäume schlug. Danach ergriff es den kleinen Engel, ohne seine Girlande, nur mit seinem zerrissenen Flügel. Und als die Hand ihn erhob, flog der Engel hoch, wenn auch nur mit einem Flügel, und sah das Gesicht eines kleinen Kindes, das kaum auf seinen Beinchen stehen konnte und noch sehr unsicher (eigentlich: schwerfällig) herumging. Das kleine Kind mit dem Engel in seinem geschlossenen Händchen gelangte tollpatschig wackelnd zur Frau mit dem gelockten Haar und gab ihr den Engel. „Möchtest Du, dass wir auch ihn auf den Baum geben?“ fragte die Frau.
Das Kindchen lachte dann so herzhaft und süß, dass der kleine Engel aufhörte zu frieren und eine zauberhafte, warme Behaglichkeit hüllte ihn ein.

Die Frau nahm den kleinen Engel aus den Händchen des Kindes, entfernte die verhedderten Baumwollfasern von ihm und klebte ihm vorsichtig den halben Flügel an, der fehlte. Danach stieg sie auf eine hohe Leiter und hängte ihn höher als den anderen Weihnachtsschmuck, höher sogar als die Weihnachtsgirlande mit den sechs Engeln. Auf die Spitze des Baumes! Und als das kleine Kind den Engel so leuchtend und schön sah, begann es zu klatschen und für einen Moment kam es allen so vor, dass der kleine Engel lebendig wurde, als kleiner Engel, der vom Himmel herabgekommen war um die Geburt Christi zu verkünden. Und der kleine Engel erlebte dort oben die schönsten Weihnachten aller Zeiten.
Mit Gerüchen, mit Liedern, mit Lachen und Spielen und mit noch „etwas“, etwas, das die Feiertage noch schöner und wärmer machte.
Mit Liebe!

Schriftsteller: Letta Basiliou